Koncepcja pracy przedszkola nr 12

ZAŁOŻENIA TEORETYCZNE KONCEPCJI I CELE

Podstawa teoretyczna koncepcji pracy oparta jest na:

  • konstruktywistycznym podejściu pedagogicznym, według którego dziecko uczy się w interakcji z otoczeniem, buduje własną wiedzę, nie rejestrując jedynie informacji i nowych danych, lecz budując struktury wiedzy z dostępnych informacji;
  • modelu wiedzy opartym na aktywności badawczej dzieci.

W teorii Howarda Gardnera za podstawę przyjmuje się istnienie u każdej jednostki wielu różnych inteligencji, które w koncepcji przedszkola określamy mianem zdolności. Tu wyróżniamy zdolności: lingwistyczne, wizualno-przestrzenne, muzyczne, cielesno-kinestetyczne, logiczno-matematyczne, interpersonalne, intrapersonalne, przyrodnicze oraz egzystencjalne. Zdolność rozumiemy jako indywidualną właściwość osobowości człowieka, której nie można sprowadzać do wykształconych nawyków, ale dzięki której można kształtować różnego rodzaju nawyki, sprawności i umiejętności. Natomiast zainteresowanie, to ukierunkowana aktywność poznawcza, posiadająca określone nasilenie. Aktywność ta przybiera postać wybiórczego stosunku do otaczającego świata, wyrażającego się w dostrzeganiu − pośród innych − określonych problemów, zjawisk czy procesów; w dążeniu do ich zbadania, poznania, rozwiązania oraz w przeżywaniu uczuć pozytywnych i negatywnych, związanych z posiadaniem lub brakiem wiedzy, z rozwiązywaniem lub niemożnością rozwiązania problemu.


Cele koncepcji wyłaniają się na podstawie analizy mocnych i słabych stron przedszkola. Tworząc koncepcję uwzględniamy potrzeby środowiska lokalnego, możliwości przedszkola, kwalifikacje i zainteresowania nauczycieli, bazę, Statut Przedszkola. Na podstawie wyników ewaluacji rysują się następujące cele:

  • Systematyczne diagnozowanie umiejętności, potrzeb oraz zdolności poprzez obserwację dzieci, analizę wytworów działalności dziecięcej z uwzględnieniem informacji specjalistów (psycholog, logopeda, ewentualnie lekarza) oraz w oparciu o informacje rodziców.
  • Odkrywanie wielorakich, indywidualnych zdolności i zainteresowań dzieci, pobudzanie ich, wzmacnianie oraz rozwijanie ze szczególnym uwzględnieniem naturalnej aktywności dzieci i zdolności rozwiązywania problemów.
  • Rozwijanie otwartości, kreatywności i ciekawości badawczej. Promowanie zdrowia i aktywności ruchowej, rozwijanie zamiłowania do uprawiania sportu.
  • Rozwijanie umiejętności współdziałania, empatii, zaradności i wiary we własne możliwości oraz umiejętności wyrażania emocji w sposób adekwatny do sytuacji.
  • Efektywne angażowanie rodziców do realizacji zadań określonych w koncepcji z jednoczesnym ich wspomaganiem w wychowaniu dzieci.
  • Systematyczne uzupełnianie wyposażenia przedszkola w pomoce umożliwiające rozwijanie wszystkich zdolności dzieci.


Przy realizacji koncepcji, chcąc pożytecznie wykorzystać „teorię inteligencji wielorakich” musimy przestrzegać kilku zasad pedagogicznych:

  • Każde dziecko jest inne. Posiada niepowtarzalną „mapę zdolności”.
  • Każde dziecko ma swoje mocne i słabe strony.
  • Wszystkie rodzaje zdolności są równie cenne, można i trzeba je rozwijać


Wskazane powyżej cele koncepcji wymagają odpowiedniej strategii i metod preferujemy następujące:

 

Strategia   Metoda                  
Asocjacyjna nastawiona na przyswojenie przez dzieci gotowej wiedzy  

- podająco-ilustracyjne jak rozmowa, pogadanka, praca książką

Badawcza polega na samodzielnym zdobywaniu przez dziecko wiedzy na drodze rozwiązywania problemów, szukania odpowiedzi na pytania problemowe, rozwiązywanie zadań różnymi sposobami, samodzielne podejmowanie decyzji, oceniania i wartościowania zachowań, wytworów pracy, obserwatora.  

- sytuacyjna

- burza mózgów

- gry dydaktyczne

- giełda pomysłów

- obserwacja

- pomiar
Eksponująca zmierza do wyzwalania i pobudzania przeżyć dzieci poprzez eksponowanie różnorodnych utworów muzycznych, plastycznych i różnych dzieł sztuki, jak też wykorzystywania metod ekspresji: słownej, muzycznej, ruchowej, technicznej, dramowej.  

- impresyjne (uczestniczenie dziecka w sytuacjach, w których eksponowane są różne wartości społeczne, moralne, estetyczne, naukowe – wywołujące przeżycia emocjonalne)

- ekspresyjne (wyrażanie własnych przeżyć i uczuć w działaniu twórczym)
Operacyjna oparta na różnych działaniach dzieci, wymagająca stosowania metod praktycznych  

- ćwiczeń utrwalających (powtarzanie czynności w celu opanowania danych, wykształcania przyzwyczajeń, nawyków)

- ćwiczeń terenowych i technicznych

- zajęcia praktyczne

- eksperymenty

- prace hodowlane

- udział w różnych akcjach i uroczystościach

- prace społecznie użyteczne na rzecz środowiska, przedszkola

- stawiania zadań (organizowanie sytuacji stawiających dzieci przed koniecznością samodzielnego poszukiwania rozwiązania problemu)

KIERUNKI - PRIORYTETY REALIZACJI KONCEPCJI

W najbliższym czasie będziemy kontynuować kierunek rozpoczętych zmian w oparciu o koncepcję inteligencji wielorakich. W tej koncepcji jest się miejsce dla każdego dziecka i nie ma tu znaczenia czy posiada ono predyspozycje i do czego, czy posiada pasje czy dopiero ich szuka, czy dziecko jest przeciętnie inteligentne czy jest geniuszem, a może posiada specyficzne potrzeby i nie do końca odnajduje się w otaczającej rzeczywistości. Wykorzystując założenia Howarda Gardnera oraz własne zawodowe doświadczenia dwudziestu czterech lat oraz doświadczenie Kadry Pedagogicznej proponujemy następujące kierunki-priorytety koncepcji funkcjonowania i rozwoju przedszkola.

 

I.    „JESTEM PATRIOTĄ– KOCHAM MOJĄ OJCZYZNĘ I ZNAM JEJ HISTORIĘ”
W czasach panującego kryzysu wartości, coraz częściej wspomina się o konieczności tworzenia kultury pozytywnych wzorów. Wychowawca pomaga formować osobowość dziecka. Ukazuje mu dobro, prawdę, piękno, sprawiedliwość, rzetelność i uczciwość. Przygotowuje do samodzielności, do podejmowania ważnych decyzji życiowych i do dokonywania moralnych wyborów. Wychowawca/nauczyciel zapewniając wszechstronny rozwój młodego człowieka, ma za zadanie wychować mądrych i dobrych ludzi. Dlatego idąc za radą Celestyna Freinet’a Pozwólmy dziecku doświadczać, eksperymentować, dowiadywać się i porównywać, szukać i drążyć w głębinach wiedzy, wyruszać w podróże odkrywcze - czasami trudne, ale jakże bogate i fascynujące”.

  • Wykorzystując metodę projektu planuję przybliżyć dzieciom historię Polski od momentu założenia poprzez najważniejsze wydarzenia jak: chrzest Polski, utrata niepodległości i jej odzyskanie, II wojna światowa, zmiany ustrojowe, aż do dnia dzisiejszego. Ukazać właściwe pojęcia słów wolność, równość, niezależność, demokracja.
  • Poznawać losy Polski poprzez architekturę, sztukę i literaturę.
  • Przygotowywać dzieci do aktywnego udziału z Rodzicami w uroczystościach narodowych i ważnych wydarzeniach organizowanych w naszym mieście.
  • Uwrażliwiać na piękno języka polskiego i zachęcać do posługiwania się poprawną polszczyzną.
  • Przybliżać historię w legendach i podaniach.
  • Zapoznawać z bohaterami narodowymi.
  • Rozwijać zainteresowania pięknem i bogactwem kraju, z wykorzystaniem obrazów, albumów, filmów, wystaw, wycieczek.
  • Realizować widowiska teatralne: pantomima, drama, balet, musical.
  • Słuchać utwory literackie jak i muzykę poważną wybitnych Polskich pianistów i kompozytorów.
  • Umożliwić dostrzeganie piękna i wartości polskiej tradycji, kultury, nauki i sztuki w tradycji ludowej, gwarze, tańcu, przyśpiewkach (Rękawka, sobótka, dożynki).
  • Tworzyć sytuacje sprzyjające poczuciu więzi z najbliższym otoczeniem
  • Składać kwiaty i zapalać znicze na grobach nieznanych żołnierzy i pod pomnikami.
  • Poznawać historię i kulturę stolicy Polski.
  • W czasie wycieczek przybliżać dzieciom piękno przyrody kształtując przywiązanie do rodzinnej ziemi.

 

II.    „WYCHOWANIE DO STAROŚCI WYZWANIEM MŁODOŚCI”

Aby poznać jak wygląda prawdziwa starość trzeba wzrastać w rodzinie wielopokoleniowej lub uczestniczyć w zajęciach wychowawczych na oddziałach, gdzie można spotkać ludzi zmęczonych trudami życia i osamotnionych. Wychowanie do starości to koncepcja pedagogiczna, która w Polsce została już opracowana na przełomie lat 60. i 70. XX wieku przez Aleksandra Kamińskiego (1903-1978). Wychowanie do starości polega na pomaganiu człowiekowi w rozwijaniu zainteresowań i aspiracji oraz umiejętności, które są konieczne w realizowaniu aktywnego życia w starości. Do zadań wychowawców, nauczycieli, pedagogów, psychologów należy:

  • wychowywanie nie tylko przez informowanie, przekonywanie czy zachęcanie, lecz także przez wywoływanie sytuacji sprzyjających określonemu postępowaniu,
  • działanie na rzecz przygotowania się dzieci do okresu starości i do związanych z nim zmian,
  • przygotowanie dzieci nie tylko do radzenia sobie z problemami związanymi z własnym procesem starzenia się, ale uświadamianie im konieczność udzielania pomocy seniorom,
  • umożliwienie dziecku czerpania poprawnego wzorca osobowego od rodziców, już we wczesnym okresie życia co pozwoli nauczyć się dziecku szanować innych, a więc także osoby starsze.

 

Prawidłowe formowania procesu dziecięcej osobowości już w przedszkolu powinno przyczynić się do przejawiania właściwych postaw względem seniorów w czasie edukowania się do starości. Właściwa edukacja nie tylko w środowisku rodzinnym, ale również przedszkolu winna kreować postawę wychowanka, zgodnie z którą on podejmując jakąkolwiek aktywność społeczną, będzie kierować się dobrem drugiego człowieka.

Procesy wychowawczo-dydaktyczno-opiekuńcze, którym podawane będą dzieci, mają poprawić jakość ich życia na emeryturze.

Jako świadomi wychowawcy jesteśmy zobowiązani podejmować nowe przedsięwzięcia, mające na celu podtrzymanie i pogłębianie więzi między pokoleniami. Aby owa integracja mogła mieć miejsce, osoby młode powinny być w pełni świadome tego, iż obok nich żyją ludzie starsi, którzy mają swoje potrzeby oraz prawo do samorealizacji, rozwoju i radości.

Od najmłodszych lat należy kształtować u dzieci i młodzieży umiejętność aktywnego spędzania czasu: w domu rodzinnym, w placówkach kulturalnych, oświatowych oraz w społeczeństwie. Edukacja taka pozytywnie wpływa na zachowanie zdrowia, a także dobrej kondycji fizycznej i intelektualnej w każdej fazie życia, w tym także w starości. Istotne jest nie tylko krzewienie u młodego pokolenia chęci ustawicznego zdobywania wiedzy z różnych dziedzin, ale także tworzenie spotkań integrujących młodych i seniorów. Celem integracji międzypokoleniowej jest uświadomienie osobom tych dwu grup wiekowych, iż ich doświadczenia życiowe są przydatne dla obydwu stron. Zaspokajaniu potrzeb seniorów oraz polepszaniu jakości ich życia sprzyjać mogą spotkania z wnuczętami, które są korzystne dla obydwu stron. Dzieci i młodzież uzyskują od seniorów wiedzę o świecie, przyrodzie czy społeczeństwie. Poznają historię i tradycje rodziny, co wpływa na rozwój ich tożsamości. Seniorzy uczą także patriotyzmu, przestrzegania zasad moralnych, etycznych, religijnych oraz wielu praktycznych umiejętności związanych z codziennym życiem. Poza tym, dziadkowie mają wpływ na uspołecznianie wnuków, między innymi poprzez uczenie nawiązywania relacji osobistych z przedstawicielami różnych pokoleń.

Niestety, z różnych powodów, nie wszystkie dzieci mają możliwość bliskich i silnych kontaktów z babcią i dziadkiem, dlatego kontakty międzypokoleniowe powinny mieć miejsce nie tylko w domu, ale także w środowisku przedszkolnym.

Podejmowanie wychowania do starości ma na celu przygotować dziś jeszcze dzieci, ale w przyszłości seniorów, do jednego z najważniejszych zadań umiejętnego przystosowania się do życia na emeryturze Tylko dobrze przystosowany senior cieszy się: dobrym zdrowiem, jest sprawny fizycznie, aktywny, jego umysł jest otwarty na nowe wyzwania i formy aktywności, jest szczery, odprężony, zadowolony, a więc jego wewnętrzne samopoczucie jest dobre. Aby osiągnąć zamierzony cel już w przedszkolu należy:

  • organizować/inicjować spotkania okolicznościowe z babcią i dziadkiem,
  • organizować spotkania o charakterze patriotycznym oraz wieczornic z seniorami,
  • wspólnie słuchać bajek czytanych przez seniorów,
  • prezentować występy dzieci w świetlicach dla seniorów,
  • zapraszać seniorów w celu poprowadzenia ciekawych warsztatów rękodzielniczych dla dzieci
  • zachęcać seniorów do dzielenie się pasjami,
  • uczyć dzieci aktywnego wypoczynku,
  • kształtować nawyk uprawiania sportów rekreacyjnych,
  • nawiązywać współpracę za pośrednictwem MOPS i Stowarzysza Rodzin Kolpinga z osobami samotnymi,
  • przyłączać się do akcji charytatywnych jak: „Pola nadziei”,
  • realizować programy na rzecz optymalnego odżywiania,
  • rozwijać pasje dziecięce i zainteresowania,
  • kształtować nawyk uczestniczenia w życiu kulturalnym miasta (środowiska),
  • uczyć umiejętności nawiązywania relacji międzyludzkich także umiejętności dbania o nawiązane przyjaźnie.

 

Podejmowane działania są środkiem do ukazania, że „droga życia człowieka przebiega - od narodzin, poprzez młodość, dorosłość, a wieńczy ją śmierć”. W czasie tego przemijania nie możemy jednak zapomnieć o przygotowywaniu się do aktywnej i zdrowej starości. Dlatego już od dziecka, poprzez okres dorastania powinniśmy coraz świadomiej podejmować działania mające na celu poprawę naszego życia w późnej dorosłości.

 

III.  „SERCE WIELKIE MAM ZDOLNE OBJĄĆ ŚWIAT” –DZIECIĘCY WOLONTARIAT

Bezinteresowna pomoc jest najcenniejsza! Dawanie komuś radości to satysfakcja dla pomagającego i piękna lekcja życia. Powielanie takich zachowań sprawia, że szare codzienne życie nabiera barw. Możemy w ten sposób pokolorować komuś codzienne życie i być dla kogoś małym bohaterem. Warto nieść taki dar pomocy innym i go rozpowszechniać, bo wielu z nas tego potrzebuje. Każdy człowiek codziennie korzysta z pracy innych ludzi, powinniśmy doceniać trud innych, by nam ułatwić życie.

Warto uczyć dziecko  wrażliwości na los innych. Nie przy specjalnej okazji, ale tak zwyczajnie na co dzień. Łatwiej jednak powiedzieć, trudniej zrobić. Tym bardziej, że niemal na każdym kroku spotykamy różne prośby o pomoc, często w żaden sposób niezweryfikowane, nieuczciwe, wykorzystujące ludzką niewiedzę i dobre serce, które czynią wiele szkody. Uczą nas tego, czego chcielibyśmy uniknąć: niewidzenia, niesłyszenia i ignorowania apeli o pomoc. I co dalej? Nie pomagać? Odwracać głowę? Oczywiście, że nie!

Będziemy uczyć dzieci udzielania pomocy.

  • Warto uwrażliwić malucha, który ma przy sobie parę groszy, by nigdy nie dzielił się nimi samodzielnie, tylko zawsze skonsultował swoją potrzebę serca z rodzicem.
  • Wytłumaczymy kilkulatkowi, że nie należy ulegać proszeniu/nagabywaniu osób żebrzących na ulicy.
  • Wskażemy dziecku alternatywne sposoby pomocy- bezpieczne (Polskie Serce, Pajacyk, Okruszek, itp.)
  • Zaproponujemy maluchom, by przy okazji Świąt, Urodzin, ważnego Jubileuszu wspólnie zorganizować zbiórkę dla osoby potrzebującej.
  • Zorganizujemy aukcję prac dzieci podczas pikników, festynów, a zebrane pieniądze będą miały ogromną-„inną” wartość dla dzieci, które poczują się wyjątkowo.

 

Życzliwość, umiejętność okazywania dobrych uczuć to świetny posag na przyszłość.

Dziecko nie przychodzi na świat z umiejętnością pomagania. Ale można je tego nauczyć. Wystarczy wzmacniać takie zachowania, podczas których dziecko robi coś dobrego dla innych. I choć pomagamy bezinteresownie, uwrażliwienie na cudze problemy może przynieść wymierne korzyści. Bo empatia, życzliwość, wrażliwość służą budowaniu więzi między ludźmi. Dzieci, które nie przechodzą obojętnie obok cudzego nieszczęścia, lepiej odnajdą się w społeczeństwie jako dorośli, niż te, z których wyrosną egoiści.

Trzylatek jest w stanie zrozumieć uczucia innych. Przytuli zapłakaną koleżankę, okryje tatę kocem, gdy drzemie na kanapie. Cztero, pięciolatek lubi przygotowywać prezenty dla bliskich, i potrafi się dzielić. Ale pod jednym warunkiem- takie dziecko musi brać z kogoś dobry przykład!

Jeśli malec widzi, że oddaje się ubrania potrzebującym, kupuje produkty spożywcze i zostawia mąkę, mleko lub olej w koszu wyłożonym w sklepie w ramach akcji przedświątecznej zbiórki żywności, takie zachowania będą dla niego oczywiste. Dwu-, trzylatka można próbować włączać w takie akcje charytatywne, zaproponować, aby pomógł rodzicom/opiekunom np. wybrać niepotrzebne już ubrania i zabawki.

Szacunek dla starszych. Można powiedzieć, że wysysa się go z mlekiem mamy, a dokładnie przez podglądanie, jak rodzice traktują swoich rodziców i innych ludzi. Kiedy dorosły pomaga potrzebującej osobie na przejściu dla pieszych, pomaga sforsować schody człowiekowi na wózku inwalidzkim- takie zachowania nie umkną uwadze małego obserwatora. W przyszłości ustąpienie miejsca starszej pani w tramwaju nie powinno mu sprawić problemu. Przy okazji takich działań należy tłumaczyć dziecku, po co to wszystko na przykład:

  • „babci trudno jeździć autobusem, więc zawieziemy ją autem”,
  • „dzieciom z domu dziecka będzie ciepło w kurtce, z której wyrosłeś” itp.

 

Rozmowy o cudzym nieszczęściu mogą dzieci przestraszyć, jeśli nie prowadzi się ich z wyczuciem. Dlatego należy poczekać, aż dziecko samo zacznie zadawać pytania. Dziecko, gdy widzi jak rodzic wrzuca pieniądze do puszki przeznaczonej na pomoc innym, prędzej czy później zapyta, dlaczego to robi. Odpowiedzi dostosujemy do wieku dziecka.

Niektóre dzieci boją się kalectwa. Zadaniem rodzica, wychowawcy, opiekuna jest spokojnie opowiedzieć, na czym polega niepełnosprawność, dlaczego niepełnosprawni szczególnie potrzebują wsparcia- można przeczytać dziecku książeczkę, która dotyczy tego problemu, można zakupić zabawki przedstawiające dzieci na wózku czy niewidome, przygotować akcję pomocy dla chorego dziecka.

W codziennym życiu należy stwarzać sytuacje, które pomogą dziecku dostrzec potrzeby innych, chwalić, gdy narysuje i podaruje laurkę, nie odmawiać, gdy oddaje kawałek swojej ulubionej czekoladki.

Wszyscy czekamy na chwile, gdy dzieci z wypiekami na twarzy zaczną oglądać prezenty. Ale święta to też wspaniały czas, w którym maluchy mogą doświadczać przyjemności płynącej z obdarowywania innych.

  • To prawda, że prezenty przynosi Święty Mikołaj, ale nic nie stoi na przeszkodzie, by przyłączyć się do tej tradycji. Każdy może być jego pomocnikiem, także dzieci! Przedszkolak może przygotować coś dla innych dzieci (marzycielska poczta);
  • Pomoc w przygotowaniach- przedszkolak może wspólnie z rodzicami spróbować zrobić porządki albo wspólnie upiec ciasteczka;

Poprzez dobry przykład, praktykę i rozmowę nauczymy nasze przedszkolaki empatii.

Zaangażujemy się w piękne społeczne akcje niesienia pomocy potrzebującym jak:

  • Pola nadziei
  • Szlachetna paczka
  • Nakrętki i komórki
  • Okulary dla Afryki
  • współpraca z KTOnZ
  • współpraca z Fundacją Wioski Świata
  • włączenie się w akcję pomocy rodzinom chrześcijańskim w Syrii
  • „Adopcja Serca”
  • „Wielka orkiestra świątecznej pomocy” - aukcja prac.
  • „Marzycielska poczta”

 

Obserwując świat techniki i masmediów wkraczający coraz głębiej w życie osobiste każdego człowieka, jako świadomi wychowawcy/rodzice, podejmiemy działania mające na celu ustrzec dzieci przed wirtualnym światem, który jest tylko iluzją prawdziwego życia. Organizowane spotkania dla rodziców z psychologami i terapeutami, pozwolą przybliżyć coraz częstszy problem, uzależnienia od komputera, komórki, czy Internetu już dzieci dwu- i trzyletnich. Realizacja dobrze dobranych programów pozwoli wyposażyć rodziców w narzędzia wychowawcze, które będą ich wspierać w codziennych obowiązkach rodziców i pomogą odpowiednio reagować na symptomy będące oznaką uzależnienia, pomogą również podejmować działania mające na względzie dobro dzieci, jak i wskazać im właściwe postawy i cele w życiu.

 

IV.    „JESTEM CHWAT Z MATEMATYKĄ ZA PAN BRAT”

Matematyka nie jest ani trudna, ani nudna. Zwłaszcza jeśli zaprzyjaźnimy się z nią od dziecka. Jak mawiała Arystoteles „Matematyka jest miarą wszystkiego”.

Zabawy matematyczne są bardzo ważne w edukacji przedszkolnej. Dają możliwość eksploracji, działania, wyzwalają chęć poszukiwania. Dlaczego więc nie skorzystać z tego, by rozbudzać w dzieciach możliwości poznawcze, wzbogacać ich wiedzę i umiejętności w tym zakresie. Rozwijanie zdolności dzieci należy obecnie, w dobie rewolucji naukowo-technicznej do ważnych zadań nauczyciela.

Ze społecznego punktu widzenia problem rozwijania zdolności logicznego myślenia już od najmłodszych lat jest bardzo ważny, gdyż daje gwarancję lepszych rezultatów w przyszłości. To co zostało utrwalone w młodym wieku jest trwałe. Zdolności dzieci powinny być rozwijane na drodze ich samodzielnych poszukiwań organizowanych przez nauczyciela i ukierunkowanych merytorycznie zgodnie z podstawą programową wychowania przedszkolnego.

W świetle współczesnej dydaktyki matematyki, szczególnego znaczenia nabiera problem „jak uczyć”, aby uprzystępnić dzieciom znajdującym się na poziomie myślenia praktycznego i obrazowo-ruchowego, poznawanie treści pojęć matematycznych z natury swej abstrakcyjnych. Rozwiązanie tego problemu jest możliwe przy zastosowaniu takich metod nauczania, które przyśpieszą u dzieci rozwój wyższych operacji myślowych- abstrahowania i uogólniania- niezbędnych do opanowania ze zrozumieniem treści zawartych w programie nauczania.

Mózg małego dziecka jest tak zaprogramowany, by w drodze wielokrotnych doświadczeń zdobywać wiedzę o otoczeniu, poznawać prawa przyrody, a co więcej- kształtować własną strukturę. Z otoczeniem kontaktuje się przy pomocy zmysłów: wzroku, słuchu, węchu, smaku oraz kilku zmysłów somatycznych (m.in.: równowagi, dotyku, czucia temperatury). I dlatego "wszystko co dziecko widzi, słyszy, czuje, o czym myśli, czego dotyka i tak dalej wpływa bezpośrednio i trwale na strukturę i ostateczne funkcjonowanie mózgu.

Wniosek nasuwa się sam. Dla ukształtowania prawidłowej architektury mózgu maluch potrzebuje bogatych wrażeń zmysłowych. Doznaje ich w swobodnej zabawie przedmiotami o różnych kształtach, kolorach, rozmiarach, fakturach. Umiejętność dostrzegania wielu cech tego samego przedmiotu jest niezbędna przy klasyfikowaniu, a tym samym przy tworzeniu zbiorów. Maluchy uwielbiają zabawy piaskiem, błotem, wodą… a przy okazji wyrabiają sobie pojęcie o objętości. Świadomość własnego ciała i położenia różnych przedmiotów względem niego stanowi fundament dla późniejszej nauki geometrii. Orientację w przestrzeni dziecko zdobywa patrząc, poruszając się, słuchając, dotykając. Dobra orientacja w przestrzeni idzie zazwyczaj w parze ze zdolnościami matematycznymi. Warto więc proponować dziecku zabawy, które je rozwijają.

Podejmiemy działania, które będą miały na celu wspomagać i wspierać dziecięce rozumowanie bez podawania gotowych definicji. Przybliżymy trudne zagadnienia matematyczne w zabawie według metod pani profesor Edyty Gruszczyk-Kolczyńskiej, ale również warsztatów z zakresu robotyki, logicznego myślenia, programowania, fizyki. Nauczymy dzieci podstaw kodowania, projektowania algorytmów, logicznego myślenia, kreatywnego rozwiązywania problemów, pracy zespołowej i matematyki. Poprzez odpowiedni dobór form i metod pracy:

  • stworzymy dzieciom warunki do wszechstronnego i harmonijnego rozwoju osobowości;
  • będziemy wspierać dzieci w rozwoju uzdolnień oraz wspomaganie tych, które rozwijają się wolniej lub nieharmonijnie;
  • wprowadzimy dzieci w matematyczną metodę ujmowania świata materialnego;
  • dzieci będą kształtować wyobraźnię dziecięcą, odporność emocjonalną i zdolności do wysiłku intelektualnego;
  • poprzez stosowanie różnorodnych ćwiczeń i zabaw doprowadzimy do stymulowania rozwoju aktywności dzieci
  • pozwolimy na nabywanie umiejętności matematycznych;
  • wzbudzimy w dzieciach pozytywne emocje na rozwijanie zainteresowania światem matematyki;
  • rozbudzimy wiarę dziecka we własne możliwości;
  • rozwiniemy umiejętności analizowania danych, porównywania, uogólniania.

 

Zdobyte  umiejętności i wrażliwość na świat matematyki pozwolą dzieciom:

  • na kształtowanie i rozwijanie wszystkich zmysłów;
  • dokonywanie analizy, syntezy, porównywania i klasyfikacji spostrzeganych przedmiotów
  • poszukiwanie odpowiedzi na nurtujące je pytania, problemy
  • stymulowanie twórczej aktywności matematycznej
  • kształtowanie postawy kreatywnej.

 

                Dla dzieci o specyficznych potrzebach edukacyjnych stworzymy warunki do pracy indywidualnej w sali dydaktycznej wyposażonej w wyjątkowe pomoce sensoryczne, które przybliżą świat matematyki. Prowadzone systematycznie zajęcia z arteterapii przyczynią się do:

  • wzrostu zdolności percepcyjno-poznawczych i socjalizacji,
  • pomogą dzieciom na znalezienie najlepszej metody uczenia się,
  • wyposażą w zdolności, które pozwolą na uzewnętrznienie przeżyć i doznań,
  • usprawnią sprawność ruchową,
  • nauczą relaksacji i odreagowywania wewnętrznych emocji, niepowodzeń, frustracji i agresji,
  • pobudzą wszechstronny rozwój dziecka,
  •  pozwolą rozwinąć zainteresowania i uzdolnienia,
  •  stworzą możliwość wypowiedzi za pomocą różnorodnych środków artystycznych.

 

W osiągnięciu celów posłużymy się sprawdzonymi metodami i forami pracy opartymi na działaniu, badaniu, eksperymentowaniu, bezpośrednim spostrzeganiu i przeżywaniu oraz na słowie.

Metody czynne prowokują do działania,  rozbudzają zaciekawienie i zainteresowanie dziecka, uruchamiają spontaniczną i swobodną aktywność, i w ten sposób przyczyniają się do rozwoju. Łączą się one z metodami słownymi i percepcyjnymi.

Równie istotne są metody problemowe. Są one drogą poznania rzeczywistości, ponieważ angażują całą osobowość dziecka. Prowadzą one do wykrycia problemu, poszukiwania rozwiązania drogą prób i błędów, eksperymentowania podczas rozwiązywania problemów. Różnorodne i bogate możliwości indywidualizowania oddziaływań, prowokowania, inspirowania, rozwiązywania problemów daje metoda zadaniowa.

Metodą, która przyczynia się do kształtowania w dziecku umiejętności związanych z podejmowaniem konkretnych działań, od fazy ich planowania i poszukiwania wsparcia, aż po ich realizację i ocenę jest metoda projektów.

Wszystkie wymienione metody znajdują zastosowanie w takich formach pracy jak: różnego rodzaju zabawy, gry dydaktyczne, prace związane z doświadczeniem i eksperymentowaniem, sytuacje edukacyjne organizowane przez nauczyciela z małymi zespołami i z grupą, spacery, wycieczki, gry i zabawy edukacyjne z wykorzystaniem stosownego oprogramowania komputerowego, konkursy, quizy, turniej (mecz matematyczny).

Tablica multimedialna którą dysponujemy od 3-ch lat, a nie jest to jeszcze dziś standard w wyposażeniach przedszkoli, pozwala ukazać pozytywne strony Internetu, ciekawe programy, które wpływają na rozwój dzieci i nie muszą prowadzić do uzależnienia tylko do poznawania  nowego często jeszcze nieznanego i ciekawego świata nauki.

We wszystkich tych działaniach niezbędni będą wychowawcy, świadomi pedagodzy wyposażeni w wiedzę i doświadczenie. Wychowawcy, którzy rozumieją wybitnego pedagoga Janusza Korczaka autora słów: "Wychowawca, który nie wtłacza a wyzwala, nie ciągnie a wnosi, nie ugniata a kształtuje, nie dyktuje a uczy, nie żąda a zapytuje, przeżyje wraz z dzieckiem wiele natchnionych chwil".


PODSUMOWANIE

Zaproponowane w koncepcji zagadnienia patriotyzmu, starości, wolontariatu i matematyczne są wynikiem wnikliwej analizy obecnych problemów edukacyjnych na wyższych szczeblach edukacji, obserwacji zachowań społecznych i doświadczenia zawodowego.

Edukacja od zarania dziejów boryka się z przeróżnymi problemami. Obecnie nauczyciele- pedagodzy XXI wieku winni podejmować wszelkie działania mające na celu unikanie błędów wychowawczych typu: „Popełnianie błędów jest złe”, „Na każde pytanie jest tylko jedna odpowiedź”, „Przytłaczanie dzieci ilością wiedzy”, czy „Uczenie bezużytecznej wiedzy i w sposób nudny”. Taki sposób myślenia niszczy kreatywność dzieci i buduje u nich stałe poczucie strachu przed podejmowaniem działań i eksperymentowaniem. Takie podejście upośledza umiejętność poszukiwania kreatywnych i oryginalnych rozwiązań, zabija innowacyjność i zdolność do twórczego rozwiązywania codziennych problemów.

Największe innowacje, wynalazki i praktyczne pomysły wynikają z połączenia dyscyplin, a nie z ich dzielenia. Różne dzieci mają różne pasje i różne marzenia. Leonardo da Vinci był jednocześnie malarzem, architektem, filozofem, muzykiem, pisarzem, odkrywcą, matematykiem, mechanikiem, anatomem, wynalazcą i geologiem. Za pomocą rozmów, zabaw, zadań i ćwiczeń należy uchronić dziecko przed indoktrynacją ograniczających schematów myślenia. Należy korzystać z alternatywnych metod nauczania.

Będąc dyrektorem nie przestanę być czujnym wychowawcą.  Świadoma zagrożeń płynących ze świata techniki podejmę działania celem wdrożenia programu Cyberprzemoc, aby nauczyć dzieci zasad bezpiecznego korzystania z Internetu i nowinek technicznych, oraz aby zapobiec sytuacjom nieodwracalnym- zdarzeniom pozostającym w psychice dzieci na całe życie, a często będących powodem tragedii. Podjęte działania skierowane będą nie tylko wobec dzieci, ale i ich rodziców. Będą one ostrzeżeniem przed zjawiskiem cyberprzemocy, ale również przed konsekwencjami jakie niesie uzależnienie od komputera, komórki, Internetu i gier. Pokażą także, jak temu zapobiegać i jak rozpoznać czy dziecko ma problem, czy też jego zachowanie ma zupełnie inne podłoże.

W latach 2017-2022 pragnę zrealizować przedstawione przeze mnie cele i jestem świadoma, że nie dokonam tego sama. Swoimi działaniami i pomysłami postaram się zarazić nauczycieli i rodziców, aby nadal wspólnie budować wizerunek i autorytet przedszkola w środowisku. Bardzo dużo zależy od kadry nauczycielskiej, którą znam i w którą wierzę.

Nie tylko ja jako dyrektor, ale nauczyciele i personel pomocniczy, już dziś, są również świadomi, jak bardzo wizerunek przedszkola zależy od nas samych. To właśnie my powinniśmy nieustannie dbać o rozwój indywidualny uczestnicząc w zorganizowanych formach doskonalenia zawodowego, nieustannie poddawać swoją wiedzę aktualizacji oraz przygotowywać się do wprowadzenia zmian- wykazywać gotowość uczenia się nowych umiejętności, po to, aby sprostać pojawiającym się wyzwaniom, a także powinniśmy być kreatorami własnej drogi rozwoju.

Zdaję sobie sprawę z ogromnej odpowiedzialności spoczywającej na barkach dyrektora przedszkola, który w jednej osobie musi być menedżerem, kadrowcem, pedagogiem, nauczycielem, arbitrem, znawcą prawa i osobą umiejącą się odnaleźć w labiryncie zmieniających się przepisów, ale jestem przekonana, iż wspólnie z pracownikami naszej placówki, zrealizujemy wszystkie zamierzenia.

Dołożę wszelkich starań aby pracownicy nadal postrzegali przedszkole jako własne i identyfikowali się z nim. Zadbam aby Nasze Przedszkole w dalszym ciągu było bezpieczne, interesujące i przyjazne dzieciom, nowoczesne, w którym panuje klimat spokoju, rzetelnej pracy i życzliwości, w którym działania edukacyjne ii wychowawcze stanowić będą przemyślaną całość, służącą pełnemu intelektualnemu, duchowemu i fizycznemu rozwojowi każdego dziecka.

opracowanie mgr Edyta Kurnik - dyrektor

«